demo

14

Kastamonu’dan bindiğim otobüsle,İzmir’e babamı ziyarete gidiyordum.Gece yolculuğunu, sabah İzmir’e inmek düşüncesi ile seçmiştim. Horuldayarak uyuyanlar çoğunlukta idi. Gözümü kırpmadan sabah olmuş hiç gitmediğim İzmir’e, arada bir gözüme ilişen yol levhalarından, yaklaştığımız belli oluyordu.Sene 1995
İzmir’e yaklaştıkça, içim kabarıyor. Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Rahmeti Rahmana kavuştuğunda, küçük olduğum için Gördüğümü hatırlayamadığım babamı, bu yaşa geldiğim halde mezarını bile ziyaret etmediğim için kendimi suçlu sayıyor ve vicdani rahatsızlık duyuyordum.